Ben ile meseleme 1983 yılında başladıktan sonra anılarımı heybemde biriktirerek ilerlediğim çocukluk dönemim, ailevi nedenlerle farklı şehirlerde ve farklı okullarda geçerek şekillendi. 

Ortaokul ve lise yıllarımı İstanbul’da tamamladım. İlkokulda içine kapanık ve akademik olarak vasat bir öğrenci olan ben, ortaokula geçişimle birlikte bambaşka bir yöne evrildim. Öğretmenlerimin sevdiği, sınıfın en başarılı öğrencileri arasındaydım artık. Bir öğretmenin bir çocuğun hayatında neleri dönüştürebileceğine dair ilk farkındalığım da o yıllarda oluştu. Her çocuğun kendi ‘ben meselesine’ zarif bir dokunuş yapan tüm öğretmenlere selam olsun...

 

Kendisiyle ilgili net bir fikri olmayan pek çok lise öğrencisi gibi ben de üniversite sınavına girdim. Biyoloji bilimine olan ilgim beni Marmara Üniversitesi Biyoloji Öğretmenliği bölümüne yönlendirdi ve mezun olduktan sonra bir süre lise kademesinde öğretmen olarak çalıştım. Bu süreçte gençlerin kariyer yolculuklarındaki bireysel farklıları ve kendilerine dair arayışları belki de kayboluşları beni Kariyer Psikolojik Danışmanlığı alanında Yüksek Lisans yapmaya yönlendirdi. Bu eğitim, insanın yaşam yolcuğundaki psikolojik örüntülere daha geniş bir pencereden bakabilmem için bir kapı daha araladı.

​

Bir lisans ve bir yüksek lisans eğitimini tamamlamış, öğretmenlik yaparken bir yandan da evlilik ve annelik rollerini de taşıdığım dönemde ''ben olmak'' üzerine yoğunlaşan iç sorularla karşılaşmaya başladım. İnsana dair anlam ve amaç kavramlarını zihnimde bir türlü yerleştiremediğim bu süreçte, kendim için yeni bir yol açmak istedim ve tekrar üniversite sınavına girerek psikoloji eğitimi almaya karar verdim. Fatih Sultan Mehmet Vakıf Üniversitesi Psikoloji bölümünü burslu okuyarak bölüm birincisi olarak tamamladım. Ardından aynı üniversitede Klinik Psikoloji Yüksek Lisansı'na başladım ve  ‘Erken Dönem Uyumsuz Şema Alanları ve Stresle Başa Çıkma Tarzları' üzerine tez çalışmamı tamamladım.

 

Öğrencilik dönemimden itibaren katıldığım, insana dair farklı yaklaşımları ele alan eğitimler; varoluşa, anlama ve insanı bütüncül biçimde görebilmeye yönelik attığım her adımı daha anlamlı kıldı.

İnsanı anlama niyetiyle çıktığım yolda öncelikle bulmak istediğimin kendim olduğunu fark ettiğimde yol daha da renklenmeye başladı. Bazen çocuksu bir pembe, bazen tertemiz bir beyaz, bazen derin bir siyah, ve bazen de dengeli bir gri...

Sahip olduğum tüm renklerimle cesurca her an yeniden karşılaşıyor olmak ve onları sarıp sarmalamak yolun hedefi haline geldi. 

Zamanla anladım ki, her şeyin başlangıç sebebi bir ''ben meselesi'' idi.

​

‘Hakikat aramakla bulunmaz; fakat bulanlar hep arayanlardır.’

 

Bâyezid-i Bistâmî